Moja przygoda z poezją

Od dziecka kochałam tworzyć. Z perspektywy czasu wydaje mi się to dosyć śmieszne, ale jak wspomina mój starszy brat - kiedy coś mi nie wychodziło, szlam do pokoju i wyśpiewywała opis sytuacji w rytmie piosenek Hannah Montana. Śmieszne? Jasne, że tak.

Już w starszych klasach podstawówki, zaczynałam coś pisać. Pamiętam, że moja genialna polonistka, dbała o to, żebyśmy rozwijali swoją wyobraźnię. Z początku moje wiersze miały tematykę czysto epistemologiczną, poznawczą - poszukiwałam wiedzy. Chciałam poznać odpowiedzi na liczne pytania, które krążyły po mojej głowie.

Wszystko zmieniło się kiedy poszłam do gimnazjum. Mój wychowawca jest poetą. Właściwie to on zachęcił mnie do tego, aby zacząć dzierżyć pióro w swojej dłoni. Poniżej publikuję kilka moich wierszy:

TATUAŻE

Jesteś ciężki
nie w pojęciu masy
lecz w pojęciu duszy

Jesteś trudny 
sam wiesz
oboje o tym wiemy

Przeszedłeś wiele
przeszedłeś zbyt dużo
twych łez kałuża

Twój sztuczny
prześmiewczy 
uśmiech

Nie wiedziałam kim byłeś
Nie wiedziałam kim jesteś
masz dwie twarze

Te dwie twarze
namalowane masz na skórze
jak piękne tatuaże

miłosny oksymoron

idea miłości
idea nieidealna
serce nie sługa
miłość nie grzech
i zakochuję się dzień po dniu
zatracając się w twoich oczach

Indywidualizm

Mówisz mi
kim jestem
kim powinnam być
jak się zachowywać

Społeczeństwo 
oczekuje od nas
nieskazitelnej perfekcji
i formalnej poprawności

W dzisiejszych czasach
romantyczne pragnienie 
indywidualizmu
dobiegło końca

Największym krzykiem mody
stała się produkcja hurtowa
Masowo poświęcamy czas
by przypasować się do otoczenia

Ale nie na tym to polega
nie będąc sobą
nie kontrastujesz
z szarym i monotonnym tłumem ludzi

Zanikasz
Kiedy to się stanie
już nikt nie poda ci pomocnej dłoni
Opamiętaj się - to ostatnia deska ratunku

Lalka

człowiek jest tak kruchy
jak lalka z porcelany
nim się obejrzysz pozostaną same okruchy
z materiału który nigdy nie był wybielany

nasze serce splamione jest
brudnym grzechem
uniemożliwiającym ludzki gest
a to odbija się głośnym echem

życie
wieczna podróż w poszukiwaniu samego siebie
życie
i tak wszyscy spoczniemy w glebie

przejrzałeś mnie

Kiedy patrzę w Twoje oczy
czuję się taka goła
taka pusta
Zdołałeś przedostać się 
przez moją lodową skorupę ignorancji
przejrzałeś mnie
Wiesz kim jestem
już wiesz co ukrywam

Mam nadzieję, że załączona poezja przypadła Wam do gustu. Przepraszam, za tak długą przerwę między postami. Wynikło to z dużej ilości obowiązków związanych ze szkołą. Obiecuję poprawę!